'Verzet en overgave.' Een prachtige titel voor dit boek. Het zou ook een goede typering kunnen zijn voor menig christenleven. Er zijn veel moeiten en er is veel verdriet. Wat is een goede reactie daarop? Zich verzetten en zich overgeven. We zouden ook andere woorden kunnen kiezen en dan blijven we dichter bij het thema van dit nummer van 'Groei'. Verzet en overgave lijken op vasthouden en loslaten. Die twee woorden vullen elkaar aan. Tegen verdriet, gemis, ziekte, zonde en andere negatieve zaken is een houding van verzet nodig. We hoeven ons niet zomaar neer te leggen bij de machten van de zonde en de duivel en de dood. Het geloof in onze God maakt onze rug recht. Met een volle wapenrusting trekken wij ten strijde in het leven. We mogen vasthoudend zijn en vechten voor het goede dat we niet willen kwijtraken. Wij mogen, net als de psalmdichter, de hemel bestormen en vragen of God voor ons wil strijden. Dat is de ene kant. Er is ook een andere kant. Verzet moet samengaan met overgave. Vasthouden moet samengaan met loslaten. Verzet zonder overgave leidt tot krampachtigheid en wanhoop als de strijd niet gewonnen kan worden. Vasthouden zonder loslaten zal juist leiden tot definitief verliezen. Het geheim zit 'm in de samenhang van die twee. Overgave zonder verzet kan ook niet. Dat is capituleren, het hoofd in de schoot leggen. Loslaten zonder vasthouden is een vorm van onverschilligheid of doffe berusting. Daarover nu meer.