Laatst was er een tv-programma waarin het verhaal verteld werd van een meisje van twee jaar. Haar naam is Erika. Op een avond in februari klom zij uit bed (zij sliep naast haar moeder), liep de voordeur uit, de koude nacht in en was de hele nacht buiten. Onbeschermd.

Toen haar moeder haar vond, leek het of het kind helemaal bevroren was. De radeloze moeder dacht dat het kind niet meer leefde, maar bracht het toch direct naar een ziekenhuis. Als door een wonder werd Erika gered. Tot op heden is er niets gebleken van hersenbeschadiging of enig ander nadeel van die vriesnacht buiten. Ze lacht en speelt met andere kinderen en heeft geen herinnering meer van haar nachtelijke ervaring in de schaduw van de dood.

Als ik aan dat verhaal van Erika denk, moet ik ook denken aan wat Johannes schrijft: “Gedenk dan, van welke hoogte gij gevallen zijt…!”
Vroeger koesterden wij ons in de warme, veilige aanwezigheid van onze hemelse Vader. Maar met dezelfde kinderlijke onachtzaamheid zijn wij weggelopen uit Zijn warme, liefhebbende armen en zijn wij verder en verder gedwaald.
En dan ontdekken we dat we in een ijskoude vriesnacht zijn terechtgekomen. Wij horen thuis in de armen van God: in Zijn liefde en warmte. Maar alles wat wij voelen is kou en verwarring.

Dit brengt ons bij het tweede deel van de bijbeltekst: “Bekeer u…”. Kom terug!
Het bijbelse begrip ‘bekeren’ betekent een totale omkering, zowel innerlijk als uiterlijk. Niet alleen maar een terugkijken naar wat er eens was. Het is veel meer dan een je ergens schuldig over voelen. Het betekent verandering, een transformatie. Het betekent dat je je eigen, onafhankelijke, op jezelf gerichte weg verlaat en Gods wil voor je leven aanvaardt. Je zet een eerste voetstap op de weg terug en loopt daarna de hele weg terug naar God. Als je die weg gaat, dan verlicht Hij je pad. Hij zei: “Ik ben het licht der wereld; wie Mij volgt, zal nimmer in de duisternis wandelen, maar hij zal het licht des levens hebben” (Johannes 8:12).
Dit is het kritische punt, het beslissende moment in de weg terug naar de eerste liefde die wij achter ons hebben gelaten. Hoevelen van ons komen tot de pijnlijke ervaring dat er sprake is van een zelfgekozen verbanning, weg van de nabijheid van onze hemelse Vader? Misschien wel de meesten onder ons. Maar hoevelen onder ons gaan berouwvol de weg terug? Ik ben bang dat het er niet zo veel zijn…
Het hoofdstuk dat u nu leest, is misschien wel het meest belangrijke van dit boekje. Het is mijn gebed dat God elk woord gebruikt om uw leven en leefomstandigheden in het licht te zetten.