De liefde van God heeft mij overrompeld. Het was wel het laatste wat ik verwachtte en tegelijkertijd het enige wat mijn totale toewijding tot gevolg had.

Het was 1945. Ik was een jong zakenman voor wie nog de hele wereld openstond. Ik werkte lange dagen, gedreven door de Amerikaanse droom een eigen zaak op te bouwen en daarmee fortuin te maken. Eerlijk gezegd ging het mij niet slecht af. Ik deed goede zaken. Maar vanaf de eerste dag dat ik in Californië was, overkwam mij iets onverwachts en ongeplands. Het was iets waarvan ik achteraf alleen maar kan zeggen dat het de soevereine, onzichtbare, liefdevolle hand van God was.

Ik was net in Los Angeles aangekomen en was met de auto onderweg naar Pasadena. Ik nam een lifter mee. Vandaag de dag zou ik dat niet aanraden maar een halve eeuw geleden was zoiets ongevaarlijk. De bewuste lifter was een aardige jonge kerel die mij zelfs uitnodigde mee te gaan naar het huis van Dawson en Lila Trotman. Dawson was de oprichter van de Navigators-beweging waar mijn passagier bij betrokken was. Diezelfde avond nog werd ik ook gevraagd mee te gaan naar het huis van Charles E. Fuller. Diens zoon Dan was jarig en er werd een verjaardagsfeestje gegeven (jaren later had ik de eer getuige te zijn bij het huwelijk van Dan en diens vrouw Ruth).
Kunt u het zich voorstellen? Ik als ongelovige jonge kerel die de avond doorbreng in de woningen van twee van de grootste christelijke leiders van de twintigste eeuw. Hoe kun je verklaren dat zoiets gebeurt? Later ontdekte ik dat mijn moeder ervoor bad dat God over mij zou waken en mijn weg zou leiden. Hij beantwoordde gewoon haar gebed!